Het verhaal van Cindy, eigenaresse van Denonikaarten

De vorige keer lazen jullie het eerste deel van de blog van Cindy Vonk. Hierin vertelde zij waarom zij begonnen is met het maken van geboorte-/rouwkaartjes. Hieronder kun je haar verhaal lezen:

De reden dat ik ben begonnen met geboorte/rouwkaartjes is omdat wij zelf een zoontje zijn verloren bij een zwangerschap van 21 weken en 6 dagen. Dolgelukkig waren we toen we te horen kregen dat we zwanger waren van een knul. Nu hadden we een koningspaar.
Tot het noodlot toesloeg.

Ik was 21 weken en 1 dag zwanger. Ik verloor in een nacht bloed en ik dacht dat ik in mijn broek had geplast. Maar ik maakte me geen zorgen want ik had tijdens deze zwangerschap al bloedverlies. Dat komt omdat ik draagster van de streptokok B bacterie.
Vrijdag’s moesten we naar de gynaecoloog. Ze heeft een echo gemaakt en toen bleek dus dat ik geen vruchtwater meer had. Dit was erg zorgelijk. Er was geen hoop meer voor ons kindje. We konden kiezen voor afwachten tot de bevalling zelf begon of inleiden.
Toen we thuis kwamen een hoop gebeld en we zouden maandag in het Erasmus MC terecht kunnen voor een second opion. Dat gaf ons een beetje hoop.

Zondags sliep ik op de bank omdat ik me niet lekker voelde. Om 4 uur in de nacht kreeg ik erge buikpijn en dat werd regelmatig. Ben naar boven gegaan en mijn man wakker gemaakt met de mededeling dat het begonnen was. Eerst samen gehuild want we gingen ons kindje verliezen.
Toen het ziekenhuis gebeld en we konden direct komen. We werden op de kraam afdeling gelegd (wel p een kamer apart). De weeën namen af. Maar savonds om 9 uur begon het weer en het ging doorzetten. Rond kwart voor 10 savonds kreeg ik pijn en kreeg ik een prik in mijn been.

Rond kwart over 10 kreeg ik persweeën en ze keken hoeveel ik ontsluiten ik had. 8 a 9 cm. Ik mocht mee gaan persen.
De verpleegster heeft mooie foto’s gemaakt. Zijn handjes kwamen als eerste, daarna zijn hoofdje en toen de rest van zijn lijfje. Wat was hij klein. En zijn harte klopte nog. Delano is om 22.30 geboren en om 22.50 bij mijn man op schoot overleden.

We hebben beiden onze ouders gebeld en die zijn gekomen. Ook onze dochter was erbij. Ze zei gelijk baby broertje maar ze wilde hem niet aanraken. Het leek wel alsof ze het begreep dat hij er niet meer was (onze dochter was toen 1,5).
We hebben voet en hand afdrukken laten maken. De volgende dag mochten we naar huis. We hebben Delano toen achtergelaten. Maar we zouden hem wel een goed en waardig afscheid geven.

Thuis aangekomen gebeld naar een begrafenisondernemer. Die kwam direct langs. Toen kwam er nog een klap voor ons. Omdat hij onder de 24 weken geboren is moesten we alles zelf betalen. Maar door familie leden konden we toch een mooi afscheid regelen. We hebben ons zoontje gecremeerd en daar is onze dochter niet bij geweest. Dat was te heftig vonden wij.

Dit heeft mij de doorslag gegeven om ook geboorte/rouwkaarten te ontwerpen. Wij wilden dat ook graag maar er werden alleen afscheidskaarten voor volwassenen aangeboden. Je hebt als ouders ook recht op kraam hulp. Vraag hier naar. Dit hebben wij nooit geweten en ook dus niet gehad. En dat was ook erg zwaar.

www.denonikaarten.nl

 

 

Geschreven door